پرش به محتوا

دلخون

بررسی‌نشده
نگاه به جهان از دریچه فیلم


فیلم سینمایی

دلخون

تماشا و اطلاعات

مشاهده در فیلیمومشاهده در فیلم‌نتمشاهده در تلوبیونمشاهده در آی‌ام‌ویمشاهده در آپاراتمشاهده در یوتیوباطلاعات اثر در IMDb

انتشار۷ مرداد ۱۳۸۸
مدت۹۰ دقیقه
کشورایران
زبانفارسی
عوامل فنی
فیلم‌بردارحسن کریمی



تولید و انتشار
شرکت‌های تولیدسازمان توسعه سینمایی سوره (حوزه هنری)
توزیع‌کنندهمرکز پخش سازمان توسعه سینمایی سوره
فروش۷۲۰ میلیون تومان (فروش گزارش‌شده تا ۱۲ شهریور ۱۳۸۸)

دلخون فیلمی سینمایی به کارگردانی و نویسندگی محمدرضا رحمانی، نویسندگی علیرضا محمودی ایرانمهر و تهیه‌کنندگی سید مسعود اطیابی و حسین حق‌گو محصول سال ۱۳۸۷ش است. در این فیلم که محصول سازمان توسعه سینمایی سوره است، بازیگرانی چون حامد بهداد، الناز شاکردوست و پوریا پورسرخ به ایفای نقش پرداخته‌اند. داستان فیلم دربارهٔ مردی است که به اتهام قتل همسرش در انتظار اجرای حکم اعدام است، اما با ورود وکیل تسخیری و پیشنهاد غافلگیرکننده او مبنی بر اهدای قلب به خواهر مقتول، مسیر داستان شکلی متفاوت پیدا می‌کند. این اثر در بیست و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر برنده سیمرغ بلورین بهترین فیلم در بخش مسابقه فیلم‌های اول و دوم و دیپلم افتخار بهترین بازیگر مرد شد.

داستان فیلم

[ویرایش | ویرایش مبدأ]
نمایی از فیلم دلخون با بازی الناز شاکردوست

عماد مردی است که به دلیل شکی که به همسرش داشته، او را به قتل رسانده و در زندان در انتظار صدور و اجرای حکم اعدام است.[۱] با ورود سیما (دلارام) به عنوان وکیل تسخیری به پرونده، عماد پیش‌نهادی غافلگیرکننده مطرح می‌سازد؛ او درخواست می‌کند که پیش از اعدام، قلبش به خواهر همسر مقتولش که دچار بیماری قلبی است اهدا شود.[۲]

این پیشنهاد روند بررسی پرونده را تغییر داده و برخورد خانواده قاتل، مقتول و سیستم قضایی را با چالش روبرو می‌کند.[۳] همسر سیما با پذیرش این پرونده مخالف است، زیرا سیما قول داده بود تا زمان تولد فرزندش وکالت را کنار بگذارد.[۲] در نهایت این پیشنهاد مورد قبول اولیای دم قرار نمی‌گیرد و عماد اعدام می‌شود.[۲] به گفته مسعود اطیابی، اگرچه داستان فیلم به حوادث واقعی مندرج در روزنامه‌ها شباهت دارد، اما اساس فیلم‌نامه واقعی نبوده و ساخته ذهن نویسندگان است.[۳]

عوامل فیلم

[ویرایش | ویرایش مبدأ]

بازیگران فیلم عبارتند از:[۴][۵]

عوامل تولید

[ویرایش | ویرایش مبدأ]

شناسنامه فنی و عوامل تولید فیلم به شرح زیر است:[۴]

پوریا پورسرخ و الناز شاکردوست در نمایی از فیلم دلخون

طرح اولیه این فیلم به صورت چند صفحه‌ای توسط محمدرضا رحمانی و علیرضا محمودی ایرانمهر به سید مسعود اطیابی ارائه شد و وی آن را به حوزه هنری پیشنهاد داد.[۳] سازمان توسعه سینمایی سوره وابسته به حوزه هنری از طرح استقبال کرد و با مشاوره مسئولان مدرسه کارگاهی فیلم‌نامه‌نویسی حوزه هنری، فیلم‌نامه نهایی نوشته شد.[۳] تمام سرمایه‌گذاری این پروژه توسط سازمان توسعه سینمایی سوره انجام شد و مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی در آن مشارکت مالی نداشت.[۳]

فیلم‌برداری این اثر یکشنبه‌شب، ۱۰ دی ۱۳۸۷ش در تهران به پایان رسید.[۳] تدوین فیلم را مستانه مهاجر بر عهده داشت که تا ۳ دی ۱۳۸۷ش از نیمه گذشته بود.[۱] محمدرضا رحمانی علت انتخاب حامد بهداد را شناخت از توانایی‌های وی در ایفاگری نقش‌های پیچیده عنوان کرد و یادآور شد که بهداد پس از تحلیل نقش، سبک بازی زیرپوستی و درون‌گرایانه را برای شخصیت عماد برگزید.[۶]

اکران و نمایش

[ویرایش | ویرایش مبدأ]

اکران عمومی فیلم سینمایی دلخون از چهارشنبه، ۷ مرداد ۱۳۸۸ش در گروه سینمایی استقلال آغاز گردید.[۷] پخش این فیلم بر عهده مرکز پخش سازمان توسعه سینمایی سوره به مدیریت غلامرضا فرجی بود.[۷] نمایش فیلم در شهرهای مختلف کشور از جمله قزوین و زنجان نیز انجام شد و صدا و سیما با پخش تیزرهای تلویزیونی از اکران آن حمایت کرد.[۷]

فروش و استقبال

[ویرایش | ویرایش مبدأ]

این فیلم در ۱۷ روز نخست اکران خود در تهران به فروش ۱۳۰ میلیون تومانی دست یافت.[۷] تا ۲ شهریور ۱۳۸۸ش، فروش فیلم از مرز ۱۶۰ میلیون تومان گذشت.[۸] بنا بر گزارش خبرگزاری ایرنا، دلخون تا ۱۲ شهریور ۱۳۸۸ش (طی ۲۸ روز اکران) در سراسر کشور مجموعاً ۷۲۰ میلیون تومان فروخت که از این مقدار، ۴۰۸ میلیون تومان مربوط به گیشه سینماهای تهران و ۳۱۲ میلیون تومان متعلق به سینماهای شهرستان‌ها بود.[۹] این میزان فروش در شرایطی به دست آمد که حدود ۱۰ فیلم دیگر از جمله کمدی کیش و مات به‌صورت هم‌زمان بر پرده سینماها حضور داشتند.[۱۰][۸]

نقد و بررسی

[ویرایش | ویرایش مبدأ]

محمدتقی فهیم منتقد سینما و سردبیر وقت سینمارسانه، بازی حامد بهداد در نقش عماد را شاخص خواند و وی را شایسته دریافت عنوان بهترین بازیگر مرد جشنواره دانست؛ اما بر عدم استحکام ساختاری و یکدست نبودن فیلم‌نامه و ناهماهنگی قصه‌های فرعی با قصه اصلی نقد وارد کرد.[۱۱] رضا استادی در روزنامه جام‌جم، افت ریتم، سادگی بیش از حد و پیش‌بینی‌پذیری داستان را از ضعف‌های اثر دانست، اما بازی حامد بهداد و فضاسازی واقعی زندان را ستود.[۲] نغمه دانش آشتیانی نیز در نقد خود، ریتم ده دقیقه نخست فیلم را تند و مناسب ارزیابی کرد اما به افت ریتم در ادامه و ابتر رها شدن شخصیت حمیدرضا با بازی پوریا پورسرخ اشاره کرد.[۱۲] همچنین برخی تحلیل‌گران سوژه فیلم را با فیلم‌های راه رفتن مرد مرده و بودن یا نبودن ساخته کیانوش عیاری مقایسه کردند.[۱۳][۱۴]

نقد اجتماعی

[ویرایش | ویرایش مبدأ]

از منظر اجتماعی، فیلم به مسئله اهدای عضو محکومان به مرگ و خلاءهای قانونی موجود در این باره پرداخت.[۱۵] محمدرضا رحمانی تأکید کرد که هدف فیلم طرح مسئله کرامت انسانی بوده و اینکه یک مجرم محکوم به مرگ نیز می‌تواند دارای ویژگی‌های اخلاقی مثبت باشد.[۶]

حاشیه‌ها

[ویرایش | ویرایش مبدأ]

اهدا نشدن سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد به حامد بهداد در بیست و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر و اکتفا به دیپلم افتخار در بخش فیلم‌های اول و دوم، بازتاب‌هایی در رسانه‌ها داشت و برخی منتقدان آن را کم‌توجهی هیئت داوران قلمداد کردند.[۱۱][۸] بهداد در مراسم اختتامیه جشنواره برای دریافت دیپلم افتخار حضور نداشت.[۱۶] همچنین این اثر دومین فیلم بلند رحمانی پس از فیلم ستایش بود که در زمان تولید دلخون هنوز به اکران عمومی درنمی‌آمد.[۳]

جوایز و افتخارات

[ویرایش | ویرایش مبدأ]

جوایز کسب‌شده توسط این فیلم به شرح زیر است:[۱۶][۹]

جشنواره سال بخش جایزه برنده
بیست و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر ۱۳۸۷ش مسابقه فیلم‌های اول و دوم سیمرغ بلورین بهترین فیلم محمدرضا رحمانی (سازمان توسعه سینمایی سوره)
بیست و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر ۱۳۸۷ش مسابقه فیلم‌های اول و دوم دیپلم افتخار و ۳۰ میلیون ریال جایزه نقدی بهترین بازیگر مرد حامد بهداد
  1. ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ «تدوین "دلخون" از نیمه گذشت»، خبرگزاری مهر، تاریخ: ۳ دی ۱۳۸۷ش، بازدید: ۱۳ مهر ۱۴۰۵ش.
  2. ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ استادی، رضا، «پایان تکاندهنده برای فیلمی معمولی»، جام جم آنلاین، تاریخ: ۱۱ شهریور ۱۳۸۸ش، بازدید: ۱۳ مهر ۱۴۰۵ش.
  3. ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ ۳٫۴ ۳٫۵ ۳٫۶ «وکیل تسخیری عامل نجات بهداد در «دلخون»»، خبرآنلاین، تاریخ: ۱۰ دی ۱۳۸۷ش، بازدید: ۱۳ مهر ۱۴۰۵ش.
  4. ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ «دلخون»، روزنامه دنیای اقتصاد، تاریخ: ۱۹ مرداد ۱۳۸۸ش، بازدید: ۱۳ مهر ۱۴۰۵ش.
  5. ↑ «فیلم دلخون»، پایگاه داده‌های اینترنتی سینمای ایران (سوره سینما)، تاریخ: بی‌تا، بازدید: ۱۳ مهر ۱۴۰۵ش.
  6. ↑ ۶٫۰ ۶٫۱ «رحمانی در گفتگو با مهر: "دلخون" پس از پایان در ذهن مخاطب زندگی می‌کند»، خبرگزاری مهر، تاریخ: ۲۹ مرداد ۱۳۸۸ش، بازدید: ۱۳ مهر ۱۴۰۵ش.
  7. ↑ ۷٫۰ ۷٫۱ ۷٫۲ ۷٫۳ «"دلخون" با وجود فضای تلخ، خوب می‌فروشد»، خبرگزاری مهر، تاریخ: ۲۵ مرداد ۱۳۸۸ش، بازدید: ۱۳ مهر ۱۴۰۵ش.
  8. ↑ ۸٫۰ ۸٫۱ ۸٫۲ «دلخون؛ یک درام تلخ اجتماعی»، تبیان، تاریخ: ۲ شهریور ۱۳۸۸ش، بازدید: ۱۳ مهر ۱۴۰۵ش.
  9. ↑ ۹٫۰ ۹٫۱ «فروش 720 میلیون تومانی دلخون در 4 هفته»، خبرگزاری ایرنا، تاریخ: ۱۲ شهریور ۱۳۸۸ش، بازدید: ۱۳ مهر ۱۴۰۵ش.
  10. ↑ «فروش "دلخون" در روزهای آینده بیشتر می‌شود»، خبرگزاری مهر، تاریخ: ۱۷ مرداد ۱۳۸۸ش، بازدید: ۱۳ مهر ۱۴۰۵ش.
  11. ↑ ۱۱٫۰ ۱۱٫۱ «اختصاصی/»، خبرگزاری ایرنا، تاریخ: ۱۸ مرداد ۱۳۸۸ش، بازدید: ۱۳ مهر ۱۴۰۵ش.
  12. ↑ دانش آشتیانی، نغمه، «ایده خوب دل خون»، خبرگزاری ایرنا، تاریخ: ۲۷ مرداد ۱۳۸۸ش، بازدید: ۱۳ مهر ۱۴۰۵ش.
  13. ↑ «"دلخون" قربانی پا پس کشیدنهای نویسنده و فیلمساز شده است»، خبرگزاری مهر، تاریخ: ۲۲ شهریور ۱۳۸۸ش، بازدید: ۱۳ مهر ۱۴۰۵ش.
  14. ↑ «نیم نگاهی به فیلم دل خون اثر محمدرضا رحمانی:»، خبرگزاری ایرنا، تاریخ: ۲۱ بهمن ۱۳۸۷ش، بازدید: ۱۳ مهر ۱۴۰۵ش.
  15. ↑ «دلخون ؛ روایتگر مضمونی نو در سینما»، تبیان، تاریخ: ۲۵ شهریور ۱۳۸۸ش، بازدید: ۱۳ مهر ۱۴۰۵ش.
  16. ↑ ۱۶٫۰ ۱۶٫۱ «27 سیمرغ بلورین به برگزیدگان جشنواره بیست و هفتم اهدا شد»، خبرگزاری مهر، تاریخ: ۲۲ بهمن ۱۳۸۷ش، بازدید: ۱۳ مهر ۱۴۰۵ش.